Ieder mens heeft zijn eigen manier van spreken, anders gesteld: er is een grote mate van variatie aanwezig in de uitingen van sprekers. Het aantal factoren dat aanleiding geeft tot deze variatie is groot: het geslacht, de situatie waarin gesproken wordt, de regionale afkomst, de sociale status zijn bijvoorbeeld bepalend voor deze variatie. Maar ondanks deze verschillen zal een luisteraar van een natuurlijke taalgemeenschap (zoals het Nederlands) deze variatie niet als afwijkend ervaren. Immers, tijdens zijn spraakontwikkeling heeft hij geleerd deze variatie als "normaal", dat wil zeggen als tot de variatie binnen de taalgemeenschap in kwestie behorend te beschouwen. Anders gesteld: de spraakuitingen vallen niet op, ze zijn normaal en dus niet afwijkend. Daarentegen worden spraakuitingen die wel opvallen en buiten het normale kader vallen als afwijkend ervaren. Voor dit soort uitingen wordt in de vakliteratuur de term atypisch gebruikt.