Het onderzoek naar het waarnemen van geluid is een onderdeel van de psychofysica. De belangrijkste psychofysische wetten zijn geformuleerd door Weber en Fechner. Deze wetten zijn samengevoegd tot de wet van het logaritmisch waarnemen, ook wel de wet van Weber–Fechner (Michon e a, 1976). Voor wat betreft "luidheid" vinden we de logaritmische relatie terug in het gebruik van de deci–Bell voor het sterkteniveau (L = 10.log(I/I ₀)). In de toonhoogtewaarneming vinden we de logaritmische waarneming terug in de muzikale intervallen; het octaaf omspant een verschil van een factor twee in frequentie.