Taal en symbolisch denken behoren ontegenzeggelijk tot de meest kenmerkende menselijke eigenschappen. Anders dan ledematen of organen zijn taal en denken niet bij de geboorte aanwezig: ze moeten worden aangeleerd of ontwikkeld. Daartoe is niet alleen een (relatief) intact en gezond lichaam nodig maar ook een omgeving die de taal en symbolische middelen voor het denken kan overdragen. In de meeste gevallen verloopt de ontwikkeling van denken en taal ongestoord. Opvoeders zien dat meestal als een bevestiging van het feit dat hun bemoeienissen het beoogde effect hebben gehad. Maar soms gaat het mis en ontstaat een min of meer ernstige stoornis of achterstand op het gebied van taal, denken of beide. In een aantal gevallen is die achterstand conform de verwachtingen. Van een kind met een ernstige gehoorsstoornis bijvoorbeeld, kunnen we verwachten dat de taalontwikkeling aanzienlijk minder vlot verloopt dan bij een kind met normaal functionerende zintuigen (Goorhuis & Schaerlaeckens, 1994).