Het begrip 'spraakketen" is onder logopedisten, fonetici en spraak– en taalpathologen zeer bekend. Met dit begrip wordt tot uitdrukking gebracht dat taal en spraak een groot aantal fasen doorlopen tussen enerzijds de "formulering" en "planning" van een boodschap door de spreker, en anderzijds het begrip van die boodschap bij de luisteraar (zie het artikel van Maassen & Van Lieshout, "Cognitieve architectuur van taal en spraak" (A2.1)). Nadat de boodschap is geformuleerd worden spiercommando's vanuit het centrale zenuwstelsel geinitieerd waarmee de luchtstroom op gang wordt gebracht, het laryngeale systeem een setting krijgt die al dan niet leidt tot fonatie en de articulatoren in beweging worden gebracht. Bij de luisteraar (maar ook bij de spreker) verwerken het auditief systeem en het centrale zenuwstelsel ten slotte de geluidsgolven op een dusdanige wijze dat de luisteraar de boodschap van de spreker begrijpt. In elk van die stadia en substadia kunnen zich stoornissen voordoen; om die reden hebben de clinicus en/of de onderzoeker vaak reden om metingen uit te voeren naar het verloop van de processen in een of meer van de bovengenoemde stadia.