Het fundamentele verschijnsel waarop het concept van registers van de zangstem is opgebouwd, is de tweedeling tussen twee verschillende patronen (modes) van trillen van de stemplooien: een "zwaardere", vollere manier, die meer geschikt is voor de lagere tonen en een "lichtere" vorm, die meer geschikt is voor hogere tonen. Deze twee van elkaar verschillende, maar in een bepaald frequentiegebied ook elkaar overlappende, trillingspatronen zijn bij vrijwel iedereen aanwezig, zowel bij mannen als vrouwen, ook in de spreekstem.